Temel Tavırlarımızın Bir Bireşimine Doğru

Burada temel tavırlarımızın bireşimi için bir ilk girişimi yayımlıyoruz. Bu türden bir metnin kullanımında, ondan "yeni bir Kur'an", kesin ve ebedî bir başvuru belgesi yaratma tehlikesine karşı okuyucuyu açıkça uyarmak isteriz. Kendi payımıza, soyutlama ve somutlamarı çok farklı seviyelerde olan tamamlayıcı nitelikte başka belgeler de üreteceğimiz bilinirken, böylesi bir belgeyi, grubumuzun ulaştığı belirli bir düzeyin fotoğrafı olarak kabul ediyoruz.

Enternasyonalist Komünist Birlik (EKB), ilkesel tezlerini işçi hareketinin tarihsel deneyimlerinden çıkarır:

• İlkel komünizmden eksiksiz (tam) komünizme uzanan tarihsel yay, devrimci marksizmin dünya çapındaki insansal topluluğun kurulmasının gereken maddî koşullarını yaratan süreci kendisinden çıkardığı bütün bir çevrimdir. Hiç kuşkusuz bu toplum, tarihin sonu anlamına gelmez, ama sınıfların, özel mülkiyetin, işin, devletin, sömürünün, ailenen vs. ortadan kaldırılmasıyla insan türünün bilinçli tarihinin başlangıcı olacaktır.

• Kapitalizm, kendisinden önceki bütün üretim biçimlerinden evrensel özüyle, sınıf çelişkilerini basitleştirmesiyle (şiddetlendirmesiyle) farklılaşarak, komünizmin koşullarını ve onu dayatacak gücü birlikte yaratır: bu güç, insanlık tarihinin sömürülen ve devrimci yegâne sınıfı olan proletaryadır.

• Sermayenin sınırı bizzat kendisidir! Gelişimi, zorunlu olarak çelişkilerinin (proletarya/burjuvazi, değer kazanma/değer kaybetme, üretici güçler/üretim ilişkileri vs…) gelişimini içerir ve tarihsel görevi kapitalist düzeni yıkmak olan toplumsal gücü, yani komünist parti olarak oluşmuş ve örgütlenmiş proletaryayı belirler, oluşturur ve geliştirir.

• Proletarya devrimci diktatörlüğüyle, dünya çapında proleter devletin (yarı-devlet) kuruluşuyla işçi sınıfı, değerin terörcü diktatörlüğünü yeniden yapılandırmayı hedefleyen bütün girişimleri, açıkça üstlenilen ve uygulanan, kızıl terörle ezerek toplumsal sınıfların ortadan kaldırılmasını ve devletin imhasını örgütler. Teröre, burjuva terörcülüğünün karşısına, proletarya, devrimci terörünü çıkarır.

• Komünist programı gerçekleştirmek amacıyla bilinçlice mücadele ederek tarihsel bakımdan bir sınıf olarak oluşmaya zorlanan proletaryanın eğilimi, proletaryanın en ileri ve en kararlı bölüngülerini merkezileştirerek Dünya Komünist Partisi'nde, tek bir bilinçli güçte oluşma eğilimidir.

• Demokrasi kapitalist egemenliğin basit bir biçimine ("parlâmenter", "faşist", "sosyalist" vs.) indirgenemez. Demokrasi – atomizasyonun gücü -, kendisini, gittikçe artan bir ölçüde, gelişimi metanın gelişimine sıkıca bağlı olan kapitalist diktatörlüğün özü olarak ortaya koyar; bu anlamda komünizmin zaferi, sermayenin yaşam tarzı olarak demokrasinin ("işçisel" olanı da dahil) yıkımını içerir.

• Sözde "sosyalist ülkeler" (Rusya, Küba, Çin vs…), hakim ideolojilerinin, bu ülkelerin burjuva niteliğini daha iyi gizlemek için onlara, komünist programdan alınmış ifadeler, sıfatlar eklediği kapitalist devletlerdirler. Ücretli emeğin olduğu yerde sermaye vardır.

• Devrimci saldırılardan korunmak için burjuvazi, burjuva devlete siper olacak solcu ve sosyal-demokrat bölüngüleri her zaman geliştirmiştir. Bugün Dünya'da var olan kimi devletleri destekleyen – eleştirel olarak veya değil – akımlar (troçkizm, maoizm, üçüncü dünyacılık, anarşizm vs…), yalnızca burjuva sosyalizminin köktenci biçimleridirler. Proletarya, bu sahte işçi partilerinde, burjuvazinin köktenci bölüngülerinin vurucu timlerini görür yalnızca.

• Komünist hareket, burjuva devlete ve bütün burjuva partilere (yasal veya değil; "sağ"cı veya "sol"cu) sürekli karşıtlığıyla ötekilerden ayrılır, belirginleşir. Parlâmentarizmin ve seçimlerin karşısına seçimlere katılmama komünist tavrını koyar.

• Dayanışmacı işçi birlikçiliği, mücadelesinde kapitalist devletin bütün organlarına karşıdır. Proletarya parlâmentoların, sendikaların, orduların vs… dışında ve onlara karşı örgütlenir. Toplumsal barışın korunmasının yapılanmaları reforme edilemezler, yıkılmalıdırlar.

• Proleter mücadele, gezegenimizin bütününe yayılmış ayaklanmayı, Parti olarak oluşmuş proletaryanın dünya çapındaki diktatörlüğünü, sermaye ve onun bütün varoluş yasalarına karşı insanî ihtiyaçların yaygınlaşmış zorbalığıyla kendini ortaya koyan toplumsal devrimi hedefler.

• Bir hareket olarak komünizm, başlangıcından bu yana, sınıf işbirlikçiliğinin bütününe olduğu gibi, ülkeye, ulusa ve ulusal mücadeleye de karşıdır, onları reddeder. Barışın ve emperyalist savaşın (yani toplumsal barışın) karşısına, devrimci mağlûbiyetçiliği (yani toplumsal savaşı) koyar, çıkarır.

• Proletaryanın tarihsel (dolaysız değil) bir ürünü olan komünist yönelimin sınıfın diğer kesimlerine karşı olmakta hiçbir çıkarı yoktur. Komünistler, her zaman sınıfın bütünün çıkarlarını öne sürenler, kendilerini en kararlı unsurlar olarak gösterdikleri uygulamalarıyla belli olurlar yalnızca. Onlar, komünist hareketin dünya ölçüsünde tek bir merkezileşme ve gerçek bir merkezî yönetimle donanma ihtiyacına en uygun örgütlü gücü oluştururlar. Bir başka ifadeyle, Parti, dünya çapındaki insansal topluluğun önbelirtisidir.

• Bütünüyle komünist bir örgüt olan EKB, bu süreci yönlendirmek ve onu hedefine ulaştırmak amacıyla bilinçli, iradî ve örgütlü bir biçimde davranır.

Bu amaçla EKB, bugün şunlar için çalışır:

• devrimci programın hazırlanması, savunulması ve yayılması;

• komünist program temelinde örgütlenmeye çalışan militan, sempatizan ve bağlantıların merkezileştirilmesi;

• devrimci temeller üzerinde işçi çekirdeklerinin örgütlenmesi;

• proletaryanın tarihsel ve dünya çapındaki çıkarlarını, doğrudan enternasyonalist niteliğini, kapitalizmin bütün reformlarına (ne kadar köktenci olursa olsun) karşı uzlaşmaz karşıtlığını her an savunmak amacıyla, proletaryanın yararına başlatılmış mücadelelerin örgütlenmesi.